تبلیغات
رنگ زندگی - مطالب ابر رمضان
خدای من ، ناگفته هایم را اجابت کن .... از گفته هایم پشیمانم

نگارش در تاریخ یکشنبه 28 شهریور 1389 توسط شهرام خسروان

سلام

ماه مبارکت هم بالاخره گذشت ، من از اون بنده هایی که در حسرت از دست دادن و رفتن ماه رمضون نعره می زنند نیستم ، شاید خوشحالم باشم که این مهمونی برای منی که مهمون خوبی نبودم گذشت ، میدونم که باز هم یه فرصت خوب رو از دست دادم اما نفس اماره ام منو وادار می کنه که خوشحال باشم .

میدونم قدر ندونستم  و نتونستم تو رو ببینم که به قدر فهم من کوچک شده ای و با من بر سر سفره ام مهمان شده ای و با کودکانم در شادی هایشان خندیده ای ، گفتم خنده ! خدایا مگر تو گریه را هم دوست داری اونهم گریه بچه ها رو ؟

و من نتونستم ماه تو را درک کنم و نتونستم حکمت کارهای تو را هم ، انگشتری را هم پس نفرستادی ولی بقول اون درویش معروف باز هم شکرت

و امروز

عجیب دلم می خواهد بوی شرجی ساحل دریا رو از تمام وجود نفس بکشم و در کنار دریا به بازی و شادی کودکان بنگرم ، به کاخ های شنی ساختنشان نگاه کنم  ، و ای محبوب من ، من در فکرم از تو کاخی ساخته ام از رویا غیر قابل تسخیر و در قلبم قصری سراسر حجب و حیا و تکریم و التماس ، قلبی که درهای آن روز بروز بسته تر می شود

من از تو قصر خیال می سازم

و عروب که موج

قصر شنی را شست

گریه نمی کنم

 




طبقه بندی: اجتماعی،  شعر تصویری،  ادبی،  عکس،  مناجات، 
برچسب ها: قصر، خدا، رمضان، قلب، محبوب، درویش،
نگارش در تاریخ سه شنبه 9 شهریور 1389 توسط شهرام خسروان

خدایا

به خاطر تمام چیزهایی که

دادی ، ندادی

 دادی پس گرفتی

 ندادی بعداً دادی

 ندادی بعداً می خوای بدی

دادی بعداً می خوای پس بگیری

داده بودی و پس گرفته بودی

 اگه بدی پس می گیری

 پس گرفتی دادی

پس گرفتی بعداً می خوای بدی

اگه می دادی پس می گرفتی

نداده بودی فکر می کردیم دادی و پس گرفتی

 خلاصه سرتو درد نیارم به خاطر همه شکر

 




طبقه بندی: اجتماعی،  مناجات، 
برچسب ها: علی، قدر، رمضان، خدا، امید، شکر،
دنبالک ها: یا علی گفتیم و عشق آغاز شد، یاد، علی را عدالتش کشت، رمضان در غربتی قریب، خاک،
نگارش در تاریخ شنبه 23 مرداد 1389 توسط شهرام خسروان

قصه عاشق و معشوقی من و خدا شده مثل حکایت همین پلاکاردهایی که این روزها شهرداری منطقه 21 نصب کرده و روش نوشته یک ماه تمرین عاشق بودن اما مشخص نکرده اند  که این عاشقی یه سره است ، دو سره است ، اصلاٌ معشوقی هم وجود داره ؟ قراره تو این یک ماه ما نقش معشوق رو بازی کنیم یا عاشق ؟ خسرو هستیم ؟شیرین یا فرهاد ؟ آخر این عاشقی کلاه سر کی میره ؟

اما این عقل نبودم میگه  احتمال بروز تمامی حالات ذکر شده بالا وجود داره .

چند ساله سر ماه رمضون که میشه یه حالی قلمبه میذاره وسط سفره افطارمون ، میگه الا و بلا انگشتری که فرستادم بفرست بیاد نمی خوامت واسه عاشقی  ، سال های اول یه چشمم خون بود و یک چشمم اشک ، گاهی وسوسه میشدم که عاشقی و روزه داری برای معشوقی به این بی وفایی رو بی خیال بشم و بچسبم به نوشابه خانواده که حداقل اسمش جمع و دوستی رو تداعی می کنه اما  کم کم فهمیدم این غم و غصه و ضد حال اول ماه مبارک بخدا مبارک است و از همون شرایط و احوالات یک ماه عاشقی ست ، باید اولش چشمت پرخون بشه بعد اگر توکل داشتی و ناز کشیدی هر موقع خودش خواست دوباره بساط رو تعطیل می کنه و انگشتری پس گرفته اش رو دوباره میفرسته ! حالا پوست کلفت شدم دیگر باور دارم که حکایت ما حکایت خسرو و شیرین نیست حکایت فرهاد و کوه و سنگ و تیشه و خواب و خیال است ! بازم دم لیلی گرم که اسمش کنار اسم آدم میاد

بابا بی خیال تو که قراره این انگشتری رو آخر های ماه برگردونی ، تو که قراره شب های قدر ببخشی همه مدیران عجول و بنده های گنه کارت را ! بعد 40 سال دربدری ضد حال نزن ، آخر قربونت بشم این چطور عاشق معشوقی ست ؟ تازه حساب من و تو چه ربطی داره به عهد و عیال مگه اونها هم مثل من جیگر مارمولک دارند ؟ مگر خودت تو صحن و سرای نجف قول ندادی آبروی دو دنیا بدی و تا امروز دادی ، خوب تو که از همه به احوالات من بهتر عالمی مگه چند سال دیگه مونده ، این هم رو تموم حال هایی که دادی

هر چی رو ازم بگیرند خیال و رویا رو که نمیتونند بگیرند ، چشم می بندم ، پرواز می کنم باز هم اون دور دورها و میرم تو حرمش و شکایت می کنم:

 

آن کیست از روی کرم با ما وفاداری کند

بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

چون من گدای بی‌نشان مشکل بـُوَد یاری چنان

سلطان کجـا عیـش نـهـان بـا رنـد بـازاری کـنــد

زان‌طرّه‌ی پرپیچ و خم‌سهل‌است اگر بینم ستم

از بند و زنجیرش چه غم هرکس که عیّاری کنـد

بـا چشـم پر نـیـرنـگ او حافـظ مـکـن آهنـگ او

کــآن طـرّه‌ی شبـرنـگ او بسیـار طـرّاری کـنــد




طبقه بندی: اجتماعی،  بی حساب و كتاب،  ادبی،  خاطره،  طنز، 
برچسب ها: عشق، رمضان، قالیباف، منطقه 21،
دنبالک ها: رمضان در غربتی قریب،
نگارش در تاریخ دوشنبه 16 شهریور 1388 توسط شهرام خسروان

یادش به خیر ، صدای ربنا و تیک و تاک ساعت و دلهره باز کردن روزه بچگی ها

آخ که چه حالی داشت ... یادمه اولین سالی که روزه به من واجب شد ماه رمضون وسط تابستون بود. چله تابستون و گرمایی وحشتناکی که واسه بچه شیطون و شکمویی مثل من هوس دزدکی خوردن رو به شدت تحریک میکرد ...

یادمه اولین روز روزه داری داداش عطا الله که همه محله سرده میشناختنش و چند سالیه خدا بیامرز بین ما نیست، ما رو دعوت کرده بود. مامانم خدا بیامرز از روز قبل بهم گفته بود که چه شکلی باید روزه بگیرم و نباید چیزی بخورم و بنوشم و دروغ نگم و حرف بدی نزنم و غیبت نکنم و و و و ... اما من که اولین بارم بود روزه راست راستکی میگرفتم حس میکردم روز همش داره کش میاد. مثل رویای بدی که هر کاری میکنی ازش بیدار نمیشی.

خاله نرگس زوجه حاجی، عصر که رفتیم خونشون داشت حلوا می پخت. بوی خوش حلوا همه ساختمون و حیاط مشرف بهش رو برداشته بود. یکی می گفت وای باران بپر و یه لقمه گنده از حلوا بذار دهنت حالشو ببر ...

یکی دیگه میگفت ... نه نه نه ! نکنه خریت کنی ها! ازصبح تا حالا صبر کردیا ... خرابش نکنی ها !

خلاصه وسط این دل دل کردنها، مامان و خاله مشغول صحبت شدن و من خیره به بساط رنگین سفره افطاری. سبزی خوردن تازه باغ، تنگه مرغ و ماست تازه دسترنج زن دایی حسین قلی خدا بیامرز، شیر داع که داشت می جوشید و خاله هر از چند گاهی سرشیرشو جدا میکرد واسه افطاری ...

بوی نون تازه به قول خاله نون تازه دوسته ... وسط پارچه توی سفره میگفت هیچی خوشمزه تر از نون دهاتی با پنیر محلی نیست ...

گمانم از بس به غذا ها ذل زده بودم که هم مامان و هم خاله فهمیده بودن چقدر گشنمه.

خاله گفت: مادر جان خوب روزه کله گنجیشکی بگیر. و به مامان گفت: زن داداش (هم دیگه رو زن داداش خطاب میکردن آخه خاله پدرم با پسر عمو پدرم ازدواج کرده بود) این بچه نازکه ... طاقت نداره.

مامان گفت: نه دخترم خانم شده ... راستش ته دلم غنج رفت و حال کردم. انگار یهو جون تازه ای گرفتم. مامان رگ خوابم دستش بود.

رو به من کرد و گفت: مادر تشنته؟ گفتم آره خیلی! گفت جای تو باشم این پارچ خاله رو بر میدارم میرم با فاطی دایی سر چشمه آب خنک میارم واسه افطاری. تا بیای هم ربنا شروع شده !

یه خورده تنبلیم اومد. با جسه ضعیفی که داشتم و تشنگی زیاد دیگه حالی واسم نمونده بود. اما پبش خودم یه دو دوتا چهار تا کردم و گفتم از نشستن و شکنجه شدن با این همه بوی خوشمزه که بهتره! پریدم سر پارچ و دمپایی هامو کردم پام و همین جور که از پله های آهنی خونه خاله میرفتم پایین داد زدم فاطییییییی!

فاطی هم از اون پایین دره جواب داد چیه ؟ گفتم میای بریم چشمه ؟ گفت من آب آوردم. دختر زرنگی بود. میدونم الانم هست. این بچه قد 6 تا پسر تو خونه و باغ کمک کار مادر پدرش بود. تنش سلامت ...

گفتم من تنهام بیا با هم بریم .. میای؟

گفت باشه بریم. خوشحال شدم. تنهایی حال نمیداد. تو راه کلی شرارت میکردیم. میذاشتیم دنبال هم. چرت و پرت میگفتیم و میخندیدیم و گاهی پاهامونو میزدیم بالا تا مچ و با دمپایی میزدیم به دل آب روان جوب مسیر راه و خنکای گس آب ... حس تازگی و شادمانی بچگیمون رو بالاتر میبرد. همه این بازیها رو دوست داشتم. به جووک که رسیدیم دمپای شلوارمو با دستم کشیدم بالا و زدم به آب. فاطی هم دنیالم ... رفتیم زیر پل، مسیر آسونی نبود اصلا ولی یه جور عجیبی حفظش بودیم. مثل بره آهویی که میدوه و اصلا زمین نمی خوره این مسیر عجق وجق رو میدویدیم پایین. فاطی شرط می بندم تو هنوز بتونی با همون سرعت بری پایین پل سر چشمه اما من ... نه!

ظرفم رو پر آب کردم فکر کن چه جوری... باید مثل موش خودتو میخزوندی زیر مسیر چشمه کنار دیوار لیز و خزه بسته ... چه جرعتی پسر! الان فکرشم منو میترسونه که بیافتم !

شاید به اندازه کافی پیر شده باشم نه ؟!

آب و برداشتیم و باز تکرار مسیر و شیطنت. مسیر 10 دقیقه ای گمانم نیم ساعت کشید. به قول بابام : شما دخترها حرفهاتون کی تموم میشه ؟ داشتیم تمرین زن بودن میکردیم با پرچونگی که خاص خانوماست ...

وقتی رسیدم هنوز تا افطار نیم ساعتی وقت بود. فهمیدم مامان سرم شیره مالیده. پرسیدم مامان تشنمه ! کی سحر میشه ؟ گفت : سحر نه مادر جان افطار ... کمی صبر کن. میخوای بخوابی اینجا روی پام من سر افطار بیدارت کنم ؟ و همین جور که حرف میزد دوتا زد رو زانوش.

خاله واسه تشویق من رفت و یه تیکه لواشک آلو و یه مشت آلبالو حشکه آورد ریخت تو بشقاب گفت اینم جایزت!

خزیدم تو بغل مامان و بشقاب لواشک و آلبالو رو نزدیک دستم کشیدم. شاید تجربه مشترکی باشه اما اون لواشک 4-5 روز میرفت تو یخچال و افطار ها در می اومد و من هر بار یادم میرفت بخورمش و خوابم میبرد و باز فردا روزه بودم و نمیشد بخورمش ... حسرت های بچگی دیگه ! نمیدونم کی خوابم برد ... یهو دیدم مامان بوسم میکنه و میگه ... مادر افطاره ها پاشو ببین بابات کارت داره.

ذوق زده پاشدم. دیدم بابا و حاجی هم اومدن. وااااای چه سفره ای! چه خوراکی هایییییی ...

بابا گفت دختر گلم اون درخت شاتوت تو تنگه مرغ یادته ؟ گفتم آره ، گفت اون از این به بعد مال توه. هر کس بخواد ازش شاتوت بخوره باید ازت اجازه بگیره. جایزه اولین روزت. واسه من هم دعا کن ...

همه ازم خواستن واسشون دعا کنم. چه حس لطیفی داشتم. چقدر خوشحال بودم که روزمو نگه داشته بودم. فکر میکردم دیگه بزرگ شدم ...

آ ه ه ه ه ه ه ه ... اون روزها قدر اون سفره و آدمای دورش ... مزه سحری و افطاری ... لذت صدای اذان و ربنا و دعای زیبای سحر و ... ندونستیم. نه هیچ کدومش اینهمه شیرین نبود که حالا هست.

توی این ینگه دنیا ته این همه تنهایی! جایی که دلت با تمام توانش داد میزنه کجایید کجایید کجایید ... تازه میفهمی چی داشتی!

البته راستش غربت خیلی هم بد نیست ... شاید صدای موذن نداره و افطارا شاید بیشتر از حد معمول هم روزه میمونی تا باورت شه افطار شده ... سحر ها کسی نیست واسط دعای سحر رو زمزمه کنه جز خودت ... دل آدم میره واسه یه تیکه نون سنگک و زولبیا بامیه وطنی ...

اما ... آدمایی هستن که واسه خود خود خدا روزه میگیرن. تجربه ی هم سفره شدن با دوست آلبانیاییم و دختر افغان هم کلاسیم و دوست سیاه پوست مسلمونم ... نشستن دور یه سفره و لهجه های نا شناسی که همه میگن بسم الله الرحمن رحیم! چیزی نیست که بشه نادیده گرفت.

گاهی تا بعد از یه ساعت از افطار رفته سر کلاسی و هنور تشنه و گرسنه ... بعد میریم با هم تو کافی تریای دانشکده و یه چای سبز سفارش میدیم و شیرینی عربی که شهد شیرینش تو اولین تکه سیرت میکنه و دل درد میگیری ... از فست فوود که بهتره ! راستش هیچکس حاضر نیست سوسیس و کالباس بخوره واسه افطاری ...

گاهی هم نودل های چشم باریکهای شرقی که بدل سوپ های ما هم نیست ... یه کمی حس آش رشته یهت میده ! میبینی؟ همشون بدلین ... همشون جانشینن! اما تنها چیزی که بدلی نیست اینه ... دلت که تو هر رنگ و ظاهری باشی واسه یه خدای واحد می تپه !

سیاه یا سفید یا زرد ... همه عاشقانه و بدون حضور هیچ جبری خالصانه روزه میگیرن و با دل شاد از اینکه اونی که اون بالاست داره با داشتن بنده هاش حال میکنه ... شب میشینن دور سفره افطار حالا هرچند که توش آش و حلوا و نون سنگک نیست!

راستش ... دلم واستون تنگ شده ... خیلی زیاد ... اونقدر که اگه داد بزنم تموم میشم !

نمیدونم چند تا از شما این مطلب و میخونید. اما به دعای خیرتون احتیاج دارم. هم من هم دوست سیاه پوستم که برادرش رو تخت بیمارستانه و با سرطان دست و پنجه نرم میکنه! راستی نسرین جان دعای فرج و آیت الکرسی که موقع بدرقه بهم دادی، دادم برد واسه برادرش ... تو هم دعاش کن.

ما اینجا دور نیستیم ... دور کسیه که یاد کسی نباشه و کسی یادش نیاشه ... میدونم عشق و مهری که تو دل منه برای رد شدن از کوه ها و دره ها و آبها از این ور دنیا تا ته ته ته دل شما کافیه! برای همه خوبیا یی که به من کردید ... واسه ی همه چیزایی که بینتون یاد گرفتم ... به خاطر همه دلواپسی های سبزی که تو دل بچگی هام کاشتید که انسان بودنم رو فراموش نکنم ... سپاسگذارم.

به روز روز روزه داریها قسم ... زیبا ترین روزه روزی اتفاق میافته که سهم دلت رو به خدا از روزه داریهات بپردازی! و با بنده هاش مهربون باشی.

همیشه مهربان باشید


نگارش : باران پورفرد - سندیگو، کالیفرنیا

ایمیل :
baran.storyteller@ yahoo.com




طبقه بندی: اجتماعی،  خاطره، 
برچسب ها: رمضان، غربت،
Blog Skin