تبلیغات
رنگ زندگی - مطالب ادبی
خدای من ، ناگفته هایم را اجابت کن .... از گفته هایم پشیمانم

نگارش در تاریخ سه شنبه 30 تیر 1388 توسط شهرام خسروان

نامزد بودیم که هدیه تعدادی از کتاب های اسماعیل فصیح رو گرفتم

ثریا در اغما - درد سیاوش - داستان جاوید - شراب خام و ....

مدت ها زمستان 62 ممنوع بود تا روزی بالاخره خوندمش

دوران زیبایی را با اسماعیل فصیح گذراندم

ایام تنهایی و نا امیدی

و چون شنیدم که از بی انصافی و ناملایمات دنیا از این دیار پر کشیده  دلم گرفت و از خدا آرزو کردم سعادت و رحمتش را

یادم افتاد از  مسعود ده نمکی در سال هایی که ساز مخالف می زد  و بعد از مسابقه فوتبال ایران و آمریکا و موضوع مهدوی کیا توی روزنامه اش نوشت : کاش حاج همت هم گل زده بود

 

 




طبقه بندی: اجتماعی،  ادبی،  خاطره،  تهران امروز ، 
برچسب ها: فصیح،
دنبالک ها: گفت‌وگو با اسماعیل فصیح، اسماعیل فصیح درگذشت،
نگارش در تاریخ یکشنبه 28 تیر 1388 توسط شهرام خسروان

اگر هزار سال دیگر هم عمر بگیرم

اگر هزار بار دیگر هم بگویند از مبعث بگو

جز نوشته هایم مربوط به سال 82 چیزی نخواهم گفت

و اقرار می کنم که محمد پیامبر خدا و مهربان ترین آنان است

زندگی من در شب مبعث دگرگون و سریع شد ، سریع برای رسیدن به خودش و خدایش

و پیشنهاد می دهم این شب را فراموش نکنید

یا ولی مهربان



روزی یک مرد با خداوند مکالمه ای داشت : "خداوندا! دوست دارم
بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟ "، خداوند او را به سمت دو در هدایت
کرد و یکی از آنها را باز کرد ، مرد نگاهی به داخل انداخت ، درست در وسط
اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک ظرف خورش بود ، که آنقدر
بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد ، افرادی که دور میز نشسته بودند بسیار
لاغر مردنی و مریض حال بودند ، به نظر قحطی زده می آمدند ، آنها در دست
خود قاشق هایی با دسته بسیار بلند داشتند که این دسته ها به بالای
بازوهایشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود
را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر نمایند ، اما از آن جایی که
این دسته ها از بازوهایشان بلند تر بود ، نمی توانستند دستشان را
برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند . مرد روحانی با دیدن صحنه
بدبختی و عذاب آنها غمگین شد ، خداوند گفت : "تو جهنم را دیدی ، حال نوبت
بهشت است" ، آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد ، آنجا هم
دقیقا مثل اتاق قبلی بود ، یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن و افراد دور
میز ، آنها مانند اتاق قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند ، ولی به
اندازه کافی قوی و چاق بوده ، می گفتند و می خندیدند، مرد روحانی گفت :
"
خداوندا نمی فهمم؟!" ، خداوند پاسخ داد : "ساده است ، فقط احتیاج به یک
مهارت دارد ، می بینی؟ اینها یاد گرفته اند که به یکدیگر غذا بدهند ، در
حالی که آدم های طمع کار اتاق قبل تنها به خودشان فکر می کنند !" هنگامی
که موسی فوت می کرد ، به شما می اندیشید ، هنگامی که عیسی مصلوب می شد ،
به شما فکر می کرد ، هنگامی که محمد (ص) وفات می یافت نیز به شما می
اندیشید ، گواه این امر کلماتی است که آنها در دم آخر بر زبان آورده اند
، این کلمات از اعماق قرون و اعصار به ما یادآوری می کنند که یکدیگر را
دوست داشته باشید ، که به همنوع خود مهربانی نمایید ، که همسایه خود را
دوست بدارید ، زیرا که هیچ کس به تنهایی وارد بهشت خدا (ملکوت الهی)
نخواهد شد .




طبقه بندی: ادبی،  خاطره، 
برچسب ها: مبعث،
دنبالک ها: مبعث،
نگارش در تاریخ دوشنبه 22 تیر 1388 توسط شهرام خسروان

با تو هستم ای غریبه ...
آشنایم می شوی ؟ ...
آشنای گریه های بی ریایم می شوی ؟ ...
من تمام درد باران را خودم فهمیده ام ...
مثل باران آشنای بی صدایم می شوی ؟ ...
روزگار، این روزگار بی خدا تا زنده است ...
ای غریبه آشنا ، آشنایی با خدایم می شوی ؟ ...
من که شاعر نیستم شکل غزل را می کشم ...
رنگ سبز دلنشین صفحه هایم می شوی ؟ ...
ای غریبه فقط سبز و باشکوه و دلخوشی ...
همسرای خنده های با صفایم می شوی ؟ ...
بوی غربت می دهد این لحظه های بی کسی ...
با تو هستم ای غریبه آشنایم می شوی ؟




طبقه بندی: ادبی، 
برچسب ها: غریبه،
نگارش در تاریخ یکشنبه 14 تیر 1388 توسط شهرام خسروان

پله های مطب پدر بزرگ که ما به اون محکمه می گفتیم شیب تندی داشت و من و عموی کوچکم وقتی از اون پله ها می خواستیم بریم بالا به نفس نفس می افتادیم ، محکمه آقا جان سه تا اتاق داشت ، اتاق اول یه هالی بود برای انتظار مریض ها و اتاق سمت چپ رو به خیابون توش صندلی و دم و دستگاه دندون کشیدن و دندون پر کردن بود که من از اون اتاق اصلاً خوشم نمی اومد و همیشه هم بوی میخک می داد و اتاق سمت راستی هم کارگاه دندان سازی بود ، عشق من

تو اتاق انتظار یه ساعت بزرگ بود که سر ساعت صدای بیگ بن لندن رو در می آورد و تو کارگاه یه دستگاه قدیمی بود که با پا کار می کرد و باهاش اون قدیم ها دندون پر می کردند ، هر موقع که آقا جان نبود ما مشغول ور رفتن با این دستگاه بودیم . راستی ما به پدر بزرگمون آقا جان می گفتیم ، یعنی قدیم ها اسم های بزرگ تر ها همیشه با عزیز یا جان همراه بود نه ددی و مامی و ....

شیرین ترین خاطره ام از محکمه موقعی بود که آقا جان موم های تیکه تیکه رو می ریخت تو یه قوطی فلزی و روی گاز رو میزی مخصوص دندان سازی می گذاشت و بعد که این موم ها آب می شد یه شیشه پر آب رو می کرد تو موم و موم ها می چسبید دور شیشه و بعد که با چاقو برش می خورد یه صفحه نازک موم درست می شد که برای ساخت دندون ها ازش استفاده می کردند .

روزهای بچگی روزهای خوبی بود ، خونه پدر بزرگ هم تنها جایی از دنیا بود که من هیچ موقع ازش سیر نمی شدم ، آسمون شب هایش پر ستاره بود و خوابیدن تو ملحفه های خنک و نم دار تو تابستون حالی می داد و ریش های زبر آقا جان دمار از روزگار آدم در می آورد ، راستش سالهاست ستاره یی تو آسمون این شهر شلوغ دیگر نمی بینم .

نواهای الهی العفو آقا جان صبح زود آدمو از خواب بیدار می کرد و بعد اون هم نون و پنیر و انگور صبح هایش همیشه بنام و یاد او ثبت شده است . درخت شاتوت تو حیاط و حوض آبی که رفتن بداخلش همراه با برخورد فیزیکی بود .....

یه بار زمانی که دانشجوی اهواز بودم و داشتیم با پدرم می رفتیم راه آهن آقا جان هم اومد و تو راه یواشکی یه چیزی کرد تو جیبم ، بعداً فهمیدم 20 برگ اسکناس 20 تومانی بود که جمعاً می شد 400 تومان ، هنوز مزه اون 400 تومن زیر زبونمه ، کمه ؟ اون موقع من با 700 تومان یه ماه رو می گذروندم و 400 تومان خیلی پول بود .

پدر بزرگ یک شب بعد از نماز مغرب و اعشا تو بغل بابا رفت و رفت و رفت

حالا گاه بگاه به خوابم میاد ، اما همیشه احساس می کنم اون زنده است

بعد بابا بزرگ یا آقا جون حالا بابا پر رنگ تر شده بود ، بابایی که من اون موقع ها نمی دونستم چقدر داره برای بچه هایش زحمت می کشه ، اون دو سه تا ایراد بزرگ داشت که پس از سالها اون ایراد ها بمن هم به ارث رسیده است ، موز دوست نداشت ، شیرینی و شکلات دوست نداشت ، از مرغ هم بالشو دوست داشت .

تنها چیزی که یادمه اینه که اون موقع ها آرزو داشتم یه روزی برسه که به پدرم بگم پدر جان شما دیگه زحمت نکش از امروز خرج خونه و زندگی با من !

از اون آرزوها سال ها گذشته ولی هنوز هم من هستم که به پدرم محتاجم و گاه که می بینم با بالا رفتن سنش و گذشتن سال ها از بازنشستگی اش نمی تونم کمکی بکنم تمامی غم های دنیا رو سرم خراب میشه ولی تلاش می کنم تا جایی که میتونم خیالش از سمت من راحت باشه تا به بقیه خانواده برسه ،

راستش تنها کاری که میشه کرد این است که سعی کنیم برای فرزندانمان پدری خوب باشیم .

فردا روز پدر است ، من تنها نعمتی که دارم اینه که سعی می کنم خاک پای پدر و مادرم را سرمه چشم کنم گر چه می دانم خیلی کم است اما هیچگاه از داشتن پدر و مادری معلم و رنج کشیده ناراحت نبودم ، پدرم برای من همیشه الگوی تلاش و همت بوده و هست .

در این روزهای نزدیک به تولد عزیز مومنان علی ع و روز پدر امیدوارم

خداوند کریم هیچ پدری رو شرمنده بچه هایش نکند

خداوندا تمامی پدران رفته را ببخش و بیامرز بخاطر محبتی که به فرزندانشان داشتند

مباش جان پدر غافل از مقام پدر 

که واجب است به فرزند احترام پدر

اگر  زمانه  به  نام  تو  افتخار  کند

تو در زمانه مکن فخر جز به نام پدر

خدایا مرا چنان كن كه از والدینم همچون از پادشاه ستمكار بترسم، و همچون مادر مهربان درباره ایشان خوش رفتارى كنم. فرمانبردارى و نیكوكارى درباره ایشان را در نظرم از لذت خواب در چشم خواب آلوده لذیذتر، و در كام دلم از شربت گوارا در مذاق تشنه گواراتر ساز. تا آرزوى ایشان را بر آرزوى خود ترجیح دهم و خشنودى‏شان را بر خوشنودى خود بگزینم، و نیكوئى ایشان را درباره خود هر چند كم باشد افزون بینم و نیكوئى خویش را درباره ایشان گر چه بسیار باشد كم شمارم.

اى كسى كه بدیها را به چندین برابرش از خوبیها تبدیل مى‏كنى.خدایا هر تندروى كه در گفتار با من كرده‏اند، یا هر زیاده روى كه درباره من روا داشته‏اند، یا هر حق كه از من فرو گذاشته‏اند، یا هر وظیفه كه در انجامش درباره من كوتاهى كرده‏اند، پس من آن را به ایشان بخشیدم، و آن را وسیله احسان درباره ایشان ساختم، و از تو مى‏خواهم كه بار وبال آن را از دوش ایشان فرو گذارى، زیرا كه من نسبت به خود گمان بد به ایشان نمى‏برم، و ایشان را در مهربانى نسبت به خود مسامحه كار نمى‏دانم، و از آنچه درباره‏ام انجام داده‏اند ناراضى نیستم

خدایا اگر ایشان را پیش از من آمرزیده‏اى پس ایشان را شفیع من ساز و اگر مرا پیش از ایشان مورد آمرزش قرار داده‏اى پس مرا شفیع ایشان كن، تا در پرتو مهربانى تو در سراى كرامت و محل مغفرت و رحمتت گرد آئیم، زیرا كه تو صاحب فضل عظیم و نعمت قدیمى، و تو مهربان‏تر مهربانانى.






طبقه بندی: اجتماعی،  ادبی،  عکس،  مناجات،  خاطره، 
برچسب ها: پدر، علی،
نگارش در تاریخ دوشنبه 8 تیر 1388 توسط شهرام خسروان

دست های کوچک اش را توی دست هام می گیرم و به او می گویم به آرامی کمی دیگر از نخ را باز کند تا در حالی که نخ توی دست های اوست با حرکت دست های من بر کارش مسلط شود . پسرک موفق می شود کمی دیگر بادبادک را بالا ببرد . بعد به آرامی دست هایم را از او دور دست هایش باز می کنم تا او به تنهایی هدایت بادبادک را بر عهده بگیرد . دقیقه ای محو بادبادک توی آسمان می شوم و بعد به پسرک که با هیجان و ترس نخ را تکان تکان می دهد خیره می شوم . از او جدا می شوم و به طرف پاکت نوشته های پارسا می روم . چند قدم که دور می شوم صدای فریاد شادی پسرک توی پارک بلند می شود . به پشت سرم نگاه نمی کنم اما وقتی پسرک جیغ می کشد : « هورا ! هورا ! بچه ها ! بادبادک من رسید به آسمون ، رسید به خدا ! » به آسمان نگاه می کنم به جایی که بادبادک رسیده است به خداوند

 

از : کتاب روی ماه خداوند را ببوس نوشته مصطفی مستور برگزیده جشنواره قلم زرین 1381




طبقه بندی: ادبی، 
برچسب ها: خدا،
(تعداد کل صفحات:12)      ...   3   4   5   6   7   8   9   ...  

Blog Skin